แม่ ศรีบุญเรือน แม่เพื่อนจริยาดี แม่ผู้มีวาจางาม

วันนี้เข้าร้านเปิดร้าน07.0

0-15.40 วันนี้เงียบเป็นพิเศษ พี่หยกก็เข้าค่ายฯแต่เช้าและหิวแต่เช้า เลยจัดให้เหวยซะไม่งั้นงอแง วันนี้มีเรื่องจะเล่าให้ฟัง...
ว่างๆนอกจากจะนั่งสูดลมหายใจทำ สมาธิแล้ว ฉันชอบดูมดขนอาหาร มันให้ความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพระราชา ที่คอยปกปักชาวเมืองเหมือนในนิทาน ฉันลองแกล้งเขี่ยเศษอาหารให้กระ เด็นไปทางอื่นบ้าง จับพลพรรคไปปล่อยนอกลู่นอกทางบ้าง สักเดี๋ยว...มันก็กลับมาเข้าแถวเหมือนเดิม ...ดูแปลกๆ เหมือนกับที่มดบางตัวไม่ได้แบก อะไรเลย ได้แต่เดินดุ่มๆไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย หนวดของมันตวัดกวัดแกว่งเหมือนเรดาร์ ตรวจจับข้าศึก เหมือนมันกำลังเดินเล่น ไม่สนใจพวกพ้องมากกว่า ฉันทนดูอยู่นาน ... จนรู้สึกว่าน่าจะมีใครสักคนออกมาต่อว่าเจ้านอกคอกตัวนั้น ***ผิดคาด***...มันฉายเดี่ยวออกไปจนพบเศษอาหารใหม่ แทนที่มันจะรีบแบกกลับมาเอาหน้า เผื่อจะไม่มีใครตัวไหนตำหนิ ว่า*อู้งาน* มันกลับเดินไปหามดตัวหนึ่งในขบวนลำเลียง คุยกันด้วยภาษาหนวดแป๊บเดียว มดอีกกลุ่มก็ตั้งขบวนไปขนอาหาร กองใหม่ ฉันอึ้ง...เจ้ามดนอกคอกตัวนั้นมันคงอยากบอกฉันว่า *ถ้าเป้าหมยที่ตั้งไว้อยู่ไกล จนมองไม่เห็น การก้าวช่วงแรกอาจสะเปะสะปะไปบ้าง ก็จงตั้งหน้าตั้งตาหาไป อย่าท้อ*
แม้ยังไม่เห็นปลายทางก็จงมีความ มุ่งหวัง หากใครจะตราหน้าว่าไร้ประประโยชน์ ก็ช่างเขา ใจเราจะตั้งมั่นไว้

(คัดลอกจากจดหมายเหตุรายวันของ ค่ายศ.บุณศรีซึ่งแม่ศรีบุญเรือน เขียนถึงพี่หยก)


31 พฤษภาคม 2010 เวลา 18:25 น