เสาร์ห้า ขึ้นห้าค่ำ เดือนห้า ปีขาล 2553

นางผู้เป็นที่รักเอย

233ปี ที่รอเจ้ากลับมา ...อ้ายอยู่ใต้สายน้ำนี้... เนิ่นนาน ... มิเท่าเหน็บหนาวในใจ ... รู้หรือไม่ผู้ที่ทำได้เพียงเฝ้า มอง เจ็บปวดเท่าใด สิ่งที่เจ้ากำลังทำยิ่งใหญ่นัก ไม่รู้จะเสร็จสิ้นเมื่อใด อีกนานเท่าใด เจ้าจึงจักได้คืนเรือน และเราจักได้อยู่คู่เคียงกันอีกครั้ง ... บัดนี้นทีแม่ของกำลังเหือดแห้ง สัจจะธิษฐานที่เราเคยตั้งมั่นร่วม กันไว้กำลังจะแยกเราสองให้ ขาดจากกันชั่วนิจรันดิ์ อ้ายจักไปตามเจ้ากลับคืนมา พร้อมกับทำภารกิจแห่งวิญญาณให้แล้วเสร็จก่อนสิ้นแม่ของสายนี้จะไม่มีน้ำให้ไหลรินอีกต่อไป

บัดนี้ถึงกาลอันเป็นมงคลฤกษ์แล้ว ฤกษ์เยี่ยงนี้ร้อยปีมีครั้งเดียว หากแม้นรออีกร้อยปีคงไม่ทันการ มหานทีแม่ของเอ๋ย... โปรดเมตตาส่งข้าน้อยฯขึ้นไปให้ ได้กระทำกิจที่จิตประสงค์ให้ แล้วเสร็จสิ้น ก่อนแผ่นดินสองฝั่งจักไร้สายน้ำกลางกั้นด้วยเถิด


อ้ายรักเจ้าเหนือยิ่งสิ่งใด